De initiële hardheid van hoogmangaanstaal is erg laag, slechts 220-250 HV, maar het kenmerk van hoogmangaanstaal is dat het harder wordt naarmate het slijt, en na verloop van tijd kan de hardheid oplopen tot 600 HV.
De slijtvastheid van hoogmangaanstaal vereist de volgende eigenschappen: 1. Een hoge beginhardheid. 2. Een toenemende werkdikte van het hoogmangaanstaal, zodat de slijtvastheid optimaal benut kan worden.
Mangaanstaal is een relatief zacht materiaal. De initiële hardheid bedraagt ongeveer 220-250 HV, de diepte van de stootverhardingslaag ligt tussen de 10 en 15 mm en de hardheid bij grof vermalen kan oplopen tot 600 HV. Bij fijn vermalen is de stootverhardingslaag dunner en ligt de hardheid doorgaans rond de 350-500 HV.
De meest betrouwbare manier om de slijtvastheid van hoogmangaanstaal te controleren, is metallografisch onderzoek van het eindproduct en na de warmtebehandeling. De gewone chemische samenstelling geeft slechts een indicatie van de fysische en chemische eigenschappen. De mechanische eigenschappen kunnen de slijtvastheid niet verklaren. Hoogstens kan de initiële hardheidsindex als referentie worden gebruikt.
Warmtebehandeling is een andere cruciale stap om gietstukken met een hoge taaiheid en kwaliteit te garanderen. De vorm van de breekkamer heeft een aanzienlijke invloed op de operationele prestaties van de breker en de levensduur van de slijtdelen.
Als je vragen hebt, stel ze dan gerust in de reacties of stuur me een privébericht.
Geplaatst op: 26 februari 2026